Tot ziens December 2025
Sinds ik mijn blog en cursiefjes schrijf over leven met NAH, merk ik dat ik veel komma’s gebruik, om dingen uit te leggen, nuance te geven, een vervolg te laten ontstaan, voorbeelden toe te voegen, een opsomming te maken, …
Deze cursiefjes waren geen grote verhalen, geen oplossingen, gewoon zinnen die er mochten zijn, precies zoals ze kwamen, soms aarzelend, soms helder, soms een beetje rafelig aan de rand en die komma’s waren er om gedachten te laten pauzeren, om ademmomenten te geven,
net zoals in mijn dagelijkse leven heb ik ook in mijn schrijven meer nood aan komma’s, omdat ik simpelweg niet altijd weet waar iets naartoe gaat,
wat ik niet had kunnen inschatten, was hoe warm die komma’s zouden worden opgevangen, hoe herkenning terugkwam in stille reacties of in korte woorden, dankjewel daarvoor, dankjewel om mee te lezen, mee te ademen, mee te vertragen, om deze komma’s niet weg te duwen, maar ze samen ruimte te geven,
dit laatste cursiefje is er opnieuw één, geen slot, geen punt,
eerder een komma die iets langer blijft staan, een rustteken dat zegt: het verhaal loopt verder, alleen niet meer hier,
dus geen vaarwel, maar tot ziens,
Ik ben Nickie Maes, 33 jaar en ik heb een passie voor reizen, schrijven en sporten. Eind 2020 liep ik door een herseninfarct mijn niet-aangeboren hersenletsel (NAH) op. Sindsdien is mijn leven drastisch veranderd en probeer ik mijn passie voor schrijven in te zetten om te leren omgaan met mijn niet-aangeboren hersenletsel.
Elke maand schrijf ik in dit cursiefje onder meer over hoe ik mijn leven opnieuw probeer op te pikken na mijn herseninfarct.